Norma PN-EN 14351-1:2006 podaje dwa określenia omawianej cechy. Określenia te to osłonięte i nieosłonięte. Są one związane z miejscem w ścianie budynku, gdzie zostało wbudowane okno. Chodzi tu o to, czy konkretne okno będzie wystawione na bezpośrednie oddziaływanie opadów, czyli deszczu, śniegu, gradu, czy też będzie osłonięte. Taką rolę osłony może spełniać dach bądź okap. W Polsce w większości mamy do czynienia z powstawaniem okien nieosłoniętych. 

 

Wodoszczelność okna informuje, przy jakim obciążeniu wiatrem w przypadku opadów będzie występował przeciek do środka pomieszczenia. Cechę tę można określać aż w jedenastu klasach. Najmniej odporne na opady okna należą do klasy 1A, natomiast te najbardziej odporne to klasa Exxx. Ta druga skupia w sobie okna, które są szczelne w przypadku wszystkich opadów przy wiejącym wietrze, ale z prędkością nie większą niż 112 kilometrów na godzinę. 

 

 

 

Odporność na włamanie mówi, jak długi czas konkretne okno będzie stawiało opór na próby jego otwarcia z zewnątrz  przy użyciu różnych narzędzi wykorzystywanych przez złodziei. Cecha ta wiąże się z określoną konstrukcją okna, ale także z doborem właściwych materiałów użytych do wykonania konstrukcji. 

 

Norma PN-EN 1627:2006 opisuje aż 6 klas odporności na włamanie. Pierwsza opisuje sytuację, kiedy występują przypadkowe próby włamania przy użyciu siły fizycznej, a okno nie stawia oporu. Klasa druga to próby włamania z użyciem prostych narzędzi, a okno stawia opór przez trzy minuty. Klasa trzecia opisuje włamania rabunkowe z użyciem śrubokręta bądź łomu. Okno opiera się przez pięć minut. Klasa czwarta określa włamania, w których używa się pił, młotków, dłut, a okno opiera się przez dziesięć minut. Klasa piąta do włamania z użyciem narzędzi elektrycznych, na przykład wiertarki i szlifierki kątowej z tarczą o maksymalnej średnicy 125 mm. Okno stawia opór przez piętnaście minut. Klasa szósta dotyczy włamania z użyciem narzędzi elektrycznych, na przykład pił bądź szlifierek o maksymalnej średnicy 250 mm. Okno stawia opór przez dwadzieścia minut. 

 

Klasę odporności na włamanie całego okna ustala się na podstawie badań. Jeśli okno nie posiada świadectwa takich badań, jest oknem bezklasowym, które nie ma żadnej klasy odporności na włamanie. 

 

 

Przepuszczalność powietrza daje odpowiedź na pytanie, czy dany model okna jest szczelny i będzie w stanie ochronić jego użytkowników przed niekontrolowanym przenikaniem powietrza do środka pomieszczenia. 

 

Podczas przeprowadzanych badań kontroluje się ilość powietrza, która przenika przez dane okno przy określonym ciśnieniu próbnym oraz wskazuje się współczynnik infiltracji powietrza, który charakterystyczny jest dla danego okna. Biorąc pod uwagę przepuszczalność powietrza, okna można podzielić na cztery klasy. Okno podporządkowane do klasy pierwszej przepuszcza powietrze, co może skutkować uczuciem chłodu w pomieszczeniach. Natomiast okno w klasie czwartej jest całkowicie szczelne, jednak wymaga wykorzystania urządzeń nawiewnych. 

 

 

Od 2009 roku współczynnik infiltracji powietrza nie powinien być większy niż 0,3 m3/(m*h*daPa2/3). Okna muszą być więc całkowicie szczelne. Wcześniej mogły zdarzyć się nieszczelności, przez które do środka dostawało się powietrze zewnętrzne, które wymuszało pracę wentylacji grawitacyjnej. 

 

Jeżeli w oknach nie zostanie zamontowany właściwy nawiew, to najczęściej w okresie jesienno-zimowym wilgoć, która znajduje się w podgrzanym powietrzu, nie będzie usuwana przez kratki wywiewne, a para wodna występująca w ciepłym powietrzu będzie skraplała się w najzimniejszych częściej okien, ścian i przegród budowlanych. 

 

Poszukując szczelnych okien, warto pamiętać o zagwarantowaniu systemowi wentylacyjnemu doprowadzenie świeżego powietrza z zewnątrz. To postępowanie zgodne z zasadą właściwej wentylacji, czyli wielkość strumienia powietrza zewnętrznego, które doprowadzane jest do pomieszczeń, powinna wynikać z wielkości strumienia powietrza wywiewanego. 

 

Należy pamiętać o tym, że montując szczelne okna, likwiduje się niekontrolowaną infiltrację powietrza. By infiltrację kontrolować i by działania wentylacji grawitacyjnej były prawidłowe, należy wyposażyć okna w nawiewniki. 

 

 

 

By jednak było to możliwe, należy posiadać okna, które zagwarantują spokój. Właśnie wtedy przydają się właściwości akustyczne okna. By w mieszkaniu lub domu było cicho i spokojnie, kupując okna, należy zdecydować się na konkretne modele o określonej izolacyjności akustycznej. 

 

Właściwości akustyczne okna to określenie izolacyjności akustycznej okna. Cecha ta mówi, na ile dane okno jest w stanie odgrodzić mieszkańców od hałasu z zewnątrz. 

 

Mówiąc o właściwościach dźwiękowych okien, używa się wielkości takiej, jak wskaźnik ważony izolacyjności akustycznej okna. Wielkość tą oznacza się symbolem R_w. Poza tym, wykorzystuje się widmowe wskaźniki adaptacyjne C i C_tr. Pierwszy z nich określa hałas, którego źródło jest na przykład w placach zabaw, szkołach bądź transporcie kolejowym lub lotniczym. Drugi wskaźnik opisuje hałas pochodzący z ruchu ulicznego. Po zapoznaniu się z podstawowymi wskaźnikami, można wysnuć wniosek, że im wyższy jest ważony współczynnik izolacyjności akustycznej R_w, wyrażony w decybelach, tym okno lepiej izoluje mieszkańców od hałasu pochodzącego z zewnątrz. 

 

 

 

Jakie pomieszczenie można uznać za ciche? Według wszystkich reguł w pomieszczeniu takim hałas nie może przekraczać 40 decybeli w dzień i 30 decybeli w nocy. Jednak przeciętny hałas wytwarzany na ulicy ma moc 75 decybeli. Różnica pomiędzy tym, jaki hałas być może, a jaki jest, wynosi około 40 decybeli. Taką właśnie wartość izolacyjności akustycznej powinno mieć okno, które ma zostać zamontowane u mieszkańców ceniących sobie spokój. 

 

Jeśli na konkretnym modelu okien przeprowadzono badania izolacyjności akustycznej, informacja o tym powinna pojawić się na karcie przyczepionej do okna. Dzięki temu klientowi, któremu zależy na ciszy, łatwiej będzie znaleźć odpowiednie dla niego okno. 

 

 

 

 

 

Zdarza się jednak, że klient może popełnić błędy. Można wyróżnić trzy podstawowe błędy, które pojawiają się przy kupowaniu okien.

 

Po pierwsze, często nieprawidłowo ustala poziom tłumienia hałasu. Robi to właściwie dla siebie bez dokładnych pomiarów. Są one konieczne, by prawidłowo wybrać rodzaj okien. 

 

Następnym często pojawiającym się błędem jest niewłaściwe przyjmowanie współczynnika tłumienia hałasu szyby zespolonej jako współczynnika określającego tłumienie hałasu przez okno. 

 

Przy zakupie okna często nie zapewnia się wysokiej jakości profesjonalnego montażu okien, które wyróżniają się podwyższoną izolacyjnością akustyczną. 

Wymienione błędy nie występują zawsze, ale zdarzają się dosyć często, dlatego warto je omawiać i zwracać na nie uwagę. Może bowiem być tak, że klient pomimo posiadanych środków, nie otrzyma zamierzonego efektu. 

 

 

Przede wszystkim należy założyć, że odczuwanie hałasu w budynku zmniejsza się o połowę w sytuacji, kiedy hałas w budynku zmniejszy się o dziesięć decybeli w odniesieniu do tego, który jest na zewnątrz. Ważne jest pamiętanie, że poziom tłumienia hałasu przez okno można określić jedynie dzięki badaniom. Dlatego też podczas kupowania okien warto zapytać sprzedawców, czy takie badania zostały przeprowadzone.

 

Jeżeli okno ma mieć zamontowane różnego rodzaju nawiewniki lub inne, często standardowe, elementy wentylacji, może wiązać się to z pogorszeniem poziomu izolacji akustycznej okien. 

 

Nawet, jeśli okna będą najdroższe, należy pogodzić się z tym, że zawsze jakiś hałas będzie docierał do środka.

 

 

Bardzo ważnym pojęciem dotyczącym oszczędności energetycznej ciepła, jest współczynnik przenikania ciepła. Współczynnik ten jest wielkością określającą ilość ciepła, która tracona jest przez metr kwadratowy okna w ustalonych warunkach, w sytuacji, kiedy różnica pomiędzy zewnętrznym a wewnętrznym środowiskiem jest równa 1°C.

Im współczynnik przenikania ciepła, który zostanie uzyskany w wyniku przeprowadzenia badań dla danego rodzaju okien, jest niższy, tym lepiej będzie ono zapobiegało niepotrzebnym utratom ciepła.

 

Planując zakup okien, warto przeliczyć sobie, jak współczynnik przenikania ciepła będzie wpływał na rachunki za ciepło. Jak to zrobić? Najprościej jest pomnożyć wybrany współczynnik przez powierzchnię okien w domu, przez różnicę temperatur, a także przez ilość godzin w danym sezonie. Otrzymany wynik należy zamienić na kWh, a następnie pomnożyć przez cenę 1 kWh. Wynik tych obliczeń pokaże wartość współczynnika ciepła równego 0,1 W/m2*K. Wtedy już z łatwością można policzyć, jak taki wynik przełoży się na rachunki w przyszłości. Jeżeli więc potencjalnemu użytkownikowi zależy na jak najniższych rachunkach, powinien zastanowić się, jak jego rachunki można obniżyć za pomocą współczynnika przenikania ciepła.